Os Ancares II: Donís e Piornedo, o cumio dun mundo

“A igrexa está na parte baixa, a varias ducias de metros da última casa…” – limos na guía que levabamos como referencia para saber o que ofrecían as aldeas dos Ancares. Sorrín para mín, porque sabía que tiña que aparecer algo que nos afastase do noso traxecto marcado: Doiras-Piornedo.

Puxémonos como obxectivo que só parariamos se viamos sinxela a súa localización xa que queriamos comer neste último pobo. Vin a espadana dende a estrada e observando a súa situación, non dubidei de que era a igrexa que buscabamos. Donís é unha das vilas destacadas da zona, cunha peculiar configuración urbana que cae ladeira abaixo e que vai deixando unha pegada de hórreos de montaña (algúns con tellados de uralita para protexe-los de palla que se atopan debaixo), casas e fincas.

No noso descenso atopamos unha casona con blasón cun campo dividido en catro cuarteis, nos que se debuxaban: un animal a carón dunha árbore, tres lanzas, un castelo e un pote grande, dos que pendían das lareiras. No timbre (parte superior do escudo) atopábase un helmo de cabaleiro ornamentado con plumas. Semellaba encaixado de xeito estraño na fachada polo que é probable que fose trasladado aló dende unha casa señorial.

O percorrido pola pista forestal que leva á igrexa fíxose duro baixo o sol de mediodía e despois de estar a piques de rendernos na procura chegamos a ela. Posúe unha entrada particular, cun soportal frontal sostido por columnas e unha torre lateral con reloxo de sol. A subida cara a estrada principal é esgotadora se non estás acostumado e a fonte que se atopa no medio das casas resulta toda unha bendición.

A chegada a Piornedo foi multitudinaria: decenas de persoas xantaban no hostal-restaurante da entrada (horrible, como ben di a guía que usamos, polo seu nulo respecto arquitectónico ó contorno) e outras rondaban pola casa rural na que fumos comer. Por un instante temín estar nunha desas aldeas que só viven para os turistas (como, en certo modo, nos aconteceu en Pedrafita do Cebreiro) pero é que ás veces non podo evitar que me saia o “turista non-turista” que teño en mín, como diría Manolo Rivas. Gústame viaxar sen sentirme como parte dunha corrente, de algo que fai todo o mundo automáticamente pero hai certos sitios nos que só te podes sentir así.

Ó final pareceu que a xente quedara a durmir a siesta (o sol era un pouco ‘asasino’ aquel día) porque vimos o lugar con tranquilidade e sen topar con ninguén de fóra case ata que marchamos. Aínda que se observan algúns edificios que creban a beleza da zona e un exceso de cemento en certas casas, conserva hórreos incríbles polo seu tamaño e calidade e un bo número de pallozas, algunha delas aínda en uso.

Na cima do pobo atópase a de Isolina, a derradeira persoa que naceu nunha (nos anos 60) e que coida dela con esmero. Só é preciso entrar e ve-lo pequeno caderno con debuxos na que se explican con agarimo case tódolos obxectos que conserva no seu interior e a cultura que os arrodeaba. Dende a ermida de San Lourenzo obsérvase a imponente paisaxe da cima e non podes evitar preguntarte cómo era a vida nun lugar tan salvaxe e illado como este. Aló, e por un anaco, o resto do mundo esváese.

This slideshow requires JavaScript.

Trala fonte de 1787 que recibe ós visitantes, atopábase unha derradeira curiosidade antes de deixar Piornedo: un teixo centenario que sorprende, pola dificultade de atopar un desas proporcións hoxe en día. Agora xa só falta a derradeira etapa da nosa viaxe polos Ancares, adicada a Navia de Suarna e que agardo ter preparada nuns días. ¡Lémonos!

Advertisements