Cabo Touriñán: A natureza salvaxe existe

Hai unha fascinante beleza no infinito. No observar onde os azuis se mesturan e o mundo semella esmorecer entre o vento que zoa, co seu son ronco e furioso. Como xa vos relatei ó falar de Fisterra, os lugares á beira do océano atlántico sempre xeran preguntas, dúbidas e reflexións.  Pero o cabo Touriñán é a outra cara do espello dos faros da Costa da Morte: a paraxe é agreste e a soidade absoluta, sobre colledora.

Chegamos aló coma sempre: perdéndonos un par de veces, debatendo se hai que da-la volta e probar outra ruta… é o que acontece cando non tes un GPS, a aventura sempre esta aí, agardando a cada volta da estrada. Finalmente xurdiu ante nós un verde que só se pode observar na costa galega, mestura de queiruga e toxo, cun par de casas espalladas arredor da estrada de terra. Un pouco máis adiante o cabo adentrábase no Atlántico coma unha pequena península que loita por impoñe-la súa cor sobre o azul.
E aló se atopan o faro vello (de 1898) e o novo (1981), nun mundo remata sen que un fareiro (estirpe misteriosa e silandeira que afronta a súa extinción en mans dos avances técnicos) observe os cambios do mar, o pasar dos barcos e mailo tempo. O día era perfecto, caloroso e soleado pero no faro había que aferrarse con xeito á baranda para non deixarse levar polo vento: ¿cómo zoará nos días de tormenta en inverno? ¿cómo será a forza que afunde barcos e creba rochas?

This slideshow requires JavaScript.


O muro branco do faro amosaba unha curiosa poesía dunha man anónima, titulada “A Dios”. Supoño que ve-la natureza salvaxe na súa expresión máis perfecta xera inspiracións estrañas e impulsivas. Pero sentada na herba, baixo a baranda e pegada ós cantís só podía matinar en que aquel era un deses instantes que non queres que rematen nunca, no que queres absorbe-la imaxe dun xeito que permaneza para sempre na memoria.
Pero as lembranzas son febles e ó final quedan as sensacións: un son e un arrecendo que ás veces me asaltan, aínda que sexa no medio da choiva en Ourense e me levan aló. Os cantís máis solitarios que coñecín nunca.

Advertisements