Madrid: a cidade á que sempre se volve

“Como o que pasou, sendo en Madrid, non ten importancia; o que ten importancia é que fose en Madrid, e acontecendo alí, calquera cousa ten importancia, polo mero feito de ser precisamente en Madrid. Polo tanto, cómpre localiza-los acontecementos que un refire nun sitio de madrileñismo tan patente, que non admita confusión posible (…). Non hai que dar lugar a que os amigos que escoitan poidan sospeitar que o que fala non ten de Madrid unha coñecencia tan cumprida coma se fora nado baixo as faldras da Cibeles (…). Facede o experimento, e veredes como a todos lles interesa máis o plano de Madrid, que non o que iades contar”.
Vicente Risco. O porco de pé

Nun país coma este, no que todos temos que marchar de onde somos máis cedo ou máis tarde, estas verbas de Risco sempre me fixeron sorrir. Xa fose con familiares que facían algunha viaxe á capital ou amigos que ían vivir aló, ese tipo de situación remataba por reproducirse como se fose unha estraña tradición marcada no ADN galego. Co paso do tempo, eu tamén fun aló e vinme a min mesma debatendo sobre rúas e sorrindo de novo ó lembra-lo insigne escritor ourensán. Esta urbe afástase en certo xeito da intención deste blog de ofrecer sitios pouco coñecidos pero… ¿Non existe un Madrid diferente e segredo para cada un de nós?.
En primeiro lugar debo admitir que reúne todo o que non me gusta do que se coñece como a tendencia dos seres humanos a vivir en comunidade: caos, présas, malas caras e palabras, mesturado con pouca paciencia dos ‘habituais’ cos estraños. A miña primeira experiencia foi hai xusto dez anos, pero case non vin nada máis aló da Praza Maior (mentres matinaba no bonita que era a da cidade das Burgas en comparación), pois a razón da viaxe estivo en visitar El Valle de los Caídos e El Escorial.
Unha década máis tarde, vinme de novo naqueles lares cun pouco máis de tempo para pasear polas rúas e observa-lo ambiente. Nunca subira ó seu metro e non deixa de ser sorprendente o que se pode aprender polas persoas que viaxan nel. Un cartel pegado a carón da porta falaba de “El Cebrero”, título que fora substituido a boli por “Cebreiro” (as cousas fanse ben, ou non se fan). O vagóns e estacións eran máis vellas e estaban máis cheas de xente canto máis preto do centro: executivos, estudantes, homes en xilaba ou con kippá, asiáticos lendo xornais en chinés e outros que levaban ó seu neno vestido de osiño. E obras, moitas obras…
E turistas, moitos turistas: unha mistura de linguas e xeracións por todas partes, reflexo dos cambios dos últimos tempos. El Prado foi a parada principal do primeiro día, onde estivemos ata que xa non podiamos nin movernos (unhas catro horas, a piques estivemos de sucumbir ante o síndrome de Stendhal). E alí atopei o meu primeiro recanto de Madrid que quería conservar para min: a sala onde se atopan os cadros que Zurbarán adicou a Hércules. As miñas amigas e mais eu, sentadas nun dos bancos de madeira sen compaña de gardas nin de outros visitantes. Soas, descansando rodeadas de obras mestras de 400 anos de antigüidade, falando do divino e do profano.
O segundo recanto foi un metro baleiro só para nós ás doce e media da noite, de volta a casa, cansas pero aínda en mans da emoción dun día perfecto. O terceiro e último recanto, o Starbucks preto da Gran Vía. Non é un lugar con glamour, nin agochado nas estreitas rúas que rodean a arteria principal da capital: pero durante un anaco, foi como se fose o centro do Universo. Aínda que a través da fiestra do segundo piso podiamos ver centos, miles de persoas procurando algo naquel asfalto centenario e sentindo, quizais coma nós, que eran o centro do Universo.

This slideshow requires JavaScript.


Por iso, a pesares de que se poida dicir que Madrid non ten segredos e perde intensidade coa súa masificación, hei de recoñecer que se os fados están ó teu favor, podes atopar un anaco dese caos que só sexa para ti.

Advertisements