Fisterra: onde só existe o infinito

Nos lugares que vos teño ensinado ata agora adoita reina-la tranquilidade, froito do devagar co que bulen as vidas nos pobos pequenos e agochados. Pero como xa sinalei, hai espazos feitos para o balbordo… supoño que nun principio, Fisterra non era así (aínda que xa dende a Idade Media algúns pelegríns non consideraban rematado o Camiño de Santiago ata chegar aló) mais os tempos cambian, incluso en Galicia.Visita-la fin do mundo cando tes dez anos quédache marcado na memoria, con ese mundo baleiro que se estende ante os teus pés e non remata nunca. Lembro daquela poucas cousas: un pobo pequeno e un faro no que só estabámo-la miña familia e os vendedores de recordos. Nesta ocasión a visita foi ben diferente, marcada sobre todo por un Ano Santo multitudinario (globalizado, dirían outros). Na estrada que leva cara o faro había constantes carteis de construcións de complexos residenciais e pisos de aluguer, xunto con un tráfico un pouco caótico. Nesta ocasión non tivemos tempo de parar no Cemiterio creado por César Portela a carón do mar (unha desas creacións sen pés nin cabeza, con nula utilidade para a poboación pero cunha certa beleza que non sabería explicar moi ben) pero si visitámo-la Igrexa parroquial de Santa María das Areas.
Construída no século XII, é o refuxio de ducias de lendas que a vinculan ó mundo pagán, romano e o cristianismo dos primeiro tempos. Pero para os visitantes ourensáns non deixa de resultar sorprendente (e un anaco desmitificador) atopar un Cristo da Barba Dourada cuspidiño ó da Catedral. E digo desmitificador porque sempre presumimos dunha imaxe á que lle crece o pelo e que forma parte das “tres cousas hai en Ourense que non as hai en España…” pero que en realidade ten a súa orixe nesta vila: o bispo fisterrán Vasco Pérez Mariño levou unha copia como regalo cando rexeu a sede episcopal de Ourense no século XIV.


A subida cara o faro sorprendeume pola cantidade de moz@s estranxeiros que ían a pé para celebrar unha festa no cumio. Aparcar foi ben complicado, e semellaba máis ben que se convocara unha romaría alternativa. Pero por unha vez, o exceso de xente non me molestou: había un anaco da Fin do Mundo para todos e había paciencia para sacarse fotos a carón da estatua monumento os pelegríns (que desta vez contaba cun graffiti que pedía que non se queimaran calcetíns nela, como era ‘tradición’ ata hai pouco).

This slideshow requires JavaScript.


O vento zoaba con carraxe mais había silencio: observar aquel punto no que quedan cinguidos para sempre o mar e o ceo semellaba deixar mudos a tódolos presentes. Só queriamos sentar nunha rocha, cos pés colgando no baleiro e preguntarnos:
¿Qué é o que levou ós primeiros homes a atravesar ese horizonte?

Advertisements