Boiro: O eterno retorno

¿Cómo nace a paixón polas viaxes? ¿É algo no que teña que ve-la xenética ou fórmase co paso dos anos? ¿Que é o que nos leva á procura de outros lugares e xeitos de vivi-la vida? No meu caso, as circunstancias mestúranse de xeito caótico entre a familia e as referencias literarias ou audiovisuais (non en van, a xente da miña quinta somos das primeiras xeracións ‘multimedia’). Pero penso que, para tódolos que pasamos horas nun coche (tren, avión) agardando coñecer algo novo, sempre hai un momento ou un lugar no que se xurdiu ese complicado romance. No meu caso penso que ese punto é Boiro.

É unha pequena vila (agora xa non tanto, pero para min sempre será como a coñecín de nena) da zona do Barbanza e situada nun punto estratéxico da costa galega. Os lazos que me unen a ela son puramente emocionais, unha pequena historia de amizade que comezou nos anos 50 do século pasado. Foi entón cando Segade (un rapaz dese pobo) coñeceu ó meu avó durante o seu servizo militar en Ourense e apesares da diferencia de idade chegaron a coñecerse ben. Tempo despois, meu avó decidiría que Boiro era un bo sitio para ir pasar as vacacións coa familia e así foi como arredor de 1960, comezaron eses veráns eternos na praia de Barraña.
Lembro as viaxes cara o mar como unha odisea que semellaba non rematar nunca (tardabamos unhas catro horas en chegar aló) pero ó pasar Taragoña e ve-la Ría de Arousa era unha liberación: chegaba o arrecendo do salitre, o son das gaivotas (no tempo no que só vivían nas zonas costeiras…). A praia da vila era salvaxe pero continuamente maltratada por obras interminables. Constantemente chegaban (e chegan) restos de piche e ‘sentinasos’ na auga: pero daquelas aínda non había a preocupación polo medio ambiente que hai hoxe.

Praza do Concello nos anos 70

Falo de que é un lugar estratéxico porque grazas a pasar aló os meses de xullo, puiden entrar en contacto con moitos espazos que non tería coñecido se, como outros amigos, pasase todo o ano na cidade. As torres de Catoira e xogar a vikingos co meu irmán, a Curota e os seus cabalos salvaxes, a casa de Valle na Pobra, a feira medieval de Noia, o grandioso espectáculo da lonxa de Ribeira e caer a rolos polas dunas de Corrubedo. O Cemiterio dos Ingleses, a obra de Mann, tristemente desaparecida este inverno, a Pedra de Abalar e a fin do mundo en Fisterra… todo son lembranzas de lugares e sensacións que me fixeron como son.
Adoito da-la razón a Sabina cando canta que “donde has sido feliz no debieras tratar de volver” pero Boiro é algo especial porque tantos anos dan para moito: teño as lembranzas máis felices pero tamén as máis duras naquel piso de aluguer con lareira e sen lavadora. Aínda así, teño morriña daquel pequeno pobo de pescadores e mariscadoras afoutas, de mercar un xeado no bar da Lucía, onde non había turistas nin tunning. Onde o ‘Bosque Negro’ non fora asulagado por decenas de urbanizacións que están totalmente baleiras o 90% do ano e a praza do concello conservaba a súa particular estrutura sen rastro de cemento. Pero así é o progreso e non se pode vivir no pasado.

Unha das rúas principais da vila actualmente (antes era un bosque)

Boiro medrou nos últimos cinco anos dun xeito que chega a asustar, pero tamén melloraron servizos e comunicacións. Na parte final da praia continúa o vello ‘porto’ onde se facían as bateas, séguese escoitando a fala especial da xente da zona e mantense para min como un punto de partida cara toda a beleza que a costa atlántica pode ofrecer a quen quere ver, sentir.
Porque ó final, as viaxes non só se producen no espazo senón tamén no tempo… E vós, ¿cándo / onde vos convertestes en viaxeiros?

P.D.: A fotografía de inicio deste post é unha panorámica da praia de Barraña no ano 77 (¡aínda non estaba construida a ponte con Escarabote!). Por detrás, Segade escribíu unha das mellores frases que lin nunca, para felicitar ó meu avó e ó meu pai: “(…) podes celebralo como antes e non faguér caso os cámbeos modernos, xá que os Santiños non tén nada que ver coa democrasia”.

Advertisements